Auteurs beschrijven hoe zij een reading bij 24-10 hebben ervaren. Deel IV: Walter van den Berg.

Er was dus wel wierook.
Voor ik bij Joost naar binnen stapte, dacht ik ferm: als er gekkigheid als wierook bij komt kijken, ga ik weer naar huis. Maar ik denk altijd iets fermer dan ik uit eindelijk doe, dus toen Joost me naar een kamertje bracht waar dus wel wierook stond te wieroken, ging ik netjes zitten.

Joost legde me uit wat er ging gebeuren, dat ik niet veel anders hoefde te doen dan af en toe mijn naam zeggen als hij erom vroeg.
Ok. Daar haalde ik even diep adem voor. Walter van den Berg. En ik herhaalde het nog een keer in mijn hoofd. Ik vind niets zo raar uit mijn mond klinken als mijn eigen naam. Als ik ooit RTL4-correspondent wordt (”Dit was Walter van den Berg uit New York”), ga ik nog een probleem krijgen.

Maar goed. Joost begon. Hij was een paar minuten stil, met zijn ogen dicht, en ik dommelde een beetje weg.
‘Hallo,’ zei Joost toen plotseling, op zo’n zachte, lieve toon dat het leek of er net een Golden-Retrieverpup zijn gedachten in was komen lopen. En hij begon te vertellen wat hij zag.

De dingen die hij zei, klopten. Of althans: voor 70, 80 procent. De rest was niet helemaal accuraat, maar ik zag wel waar ie het vandaan haalde; ik kon me zo’n beetje voorstellen wat hij aan het doen was: abstracte beelden interpreteren, en bij fouten in die interpretatie kon ik een stap terug zetten, zien wat hij ongeveer zou hebben gezien, en de interpretatie opnieuw uitvoeren. Niet bepaald hard science, maar ach.

Toen Joost daarna vroeg of ik iets specifieks wilde weten, had hij een 100 procent score. En hij zei een paar dingen waar ik echt iets aan had.

En al die tijd was Joost steeds puppies aan het verwelkomen in zijn hoofd. Met zijn ogen dicht en een glimlach op zijn gezicht zei hij steeds ‘hallooo,’ en hopsakee, weer een puppie. Ik werd er blij van.

Maar die wierook, Joost, die wierook.

Walter van den Berg (1970) is geboren in Amstelveen en woonde het grootste deel van zijn leven in Amsterdam. Hij bracht een jaar door met een studie Nederlands op de UvA en nog een jaar op de Rietveld Academie. Tussendoor heeft hij gewerkt als vakkenvuller, schoonmaker, fietskoerier, graveur, conciërge, postkamersloofje en xslt-programmeur. Nu schrijft hij boeken en verhalen voor tijdschriften en kranten.

Zijn eerste boek, De hondenkoning, verscheen in 2004, zijn tweede, West, werd gepubliceerd in september 2007.

Auteurs beschrijven hoe zij een reading bij 24-10 hebben ervaren. Deel III: Ramon Stoppelenburg.

Joost begint de sessie met het lezen van mijn roos, om een algemeen beeld van mijn energie te kunnen geven. Ik noem mijn eigen naam, zodat Joost zich kan concentreren op mijn energieveld - en niet de mogelijke energievelden van anderen om mij heen…

Bij deze auralezing leest Joost mijn energie die om mij heen hangt. Daar concentreert hij zich op. Soms maakt dat hem ook bijna een minuut stil. Soms barst hij opeens in lachen uit.

We bevinden ons in een voorkamertje op de eerste verdieping van een normale arbeiderswoning in Utrecht. Ik zit in een stoel met mijn rug naar het raam en Joost zit tegenover mij. In de hoek branden kaarsen. Naast ons staat een klein tafeltje met de laptop waarmee Joost direct audio-opnames maakt van de lezing.

Ik heb de lezing van bijna twee uur al twee keer beluisterd. Daarna ben ik de woorden van Joost gaan uitschrijven. Ik kwam uit op vier  volgetypte A4-tjes, te veel informatie om allemaal achter te laten in een verslag over deze lezing, maar genoeg om mij de inzichten te laten herinneren van mijn energiebanen.

Volgens Joost was het eerste beeld dat hij waarnaam in mijn energie - terwijl ik daar dus enkel op een stoel zat – het beeld van een grote, wijde bloem die rustig beweegt maar af en toe een draai maakt alsof alles helemaal anders moet. Ik laat die bloem overal zien alsof ik mezelf helemaal wil laten zien. En dat terwijl de meeste mensen gewend zijn om slechts stukjes van hun eigen bloem te laten zien, of een vorm die het beste bij de situatie zou passen. Maar nee hoor, mijn roos staat wijdopen: zo ben ik. Geen stukje, geen verborgen plekjes, geen vormpjes naa de situatie. Hier ben ik gewoon helemaal. Tadaaa!

Waarom zou ik ook maar een stukje van mezelf laten zien? Wat heeft contact voor zin als het maar een klein stukje contact is? Dit zegt Joost dus allemaal, hè.

Hij grinnikt. Hij voelt dat die openheid me aan het hart gaat als anderen zichzelf niet kunnen laten zien, als ze zich opstellen als iets dat ze niet zijn. En daarom geef ik me maar helemaal.

Als Joost kijkt naar de stam van mijn roos, naar het toen en nu, ziet hij dat mijn openheid conflicten kan opleveren met anderen als er geen echt contact mogelijk is. Ik schijn ook een soort teleurstelling in mij vast te houden omdat ik het moeilijk heb met mensen die niet open kunnen zijn.

Voor anderen kunnen de woorden van Joost makkelijk universele persoonlijke praat zijn, maar voor mijn gevoel zit hij direct met de naald op de juiste plaats van de langspeelplaat. Dat wat hij ziet in mijn aura, vertelt hij in duidelijke bewoordingen.

Joost concentreert zich en vraagt mij nogmaals om mijn naam te noemen. Hij is een tijdje stil en begint ook nu weer te lachen, maar minder uitbundig. Alsof hij niet meer verrast is. Buiten in de straat staat de Chemokar met polyfone geluiden aandacht te vragen.

Joost ziet een beeld van mij als een koning. Hij heeft nu al mijn aandacht te pakken. Wat?

Hij ziet iets koninklijks aan mij: niet op de manier dat ik boven anderen sta of dat ik beter ben dan anderen, dat niet, maar om de overtuiging dat ik op zo’n koninklijke manier de weg bewandel. Ik ga direct op mijn doel af, direct to the point. Zonder twijfels of zorgen, want die heb ik niet. Of daar heb ik in ieder geval niets aan.

Joost is weer een tijdje stil. Hij vertelt vervolgens over de zon die boven de roos schijnt: die zon gaat over mijn essentie, mijn doeleinde. Volgens hem zit ik heel dicht bij mijn doeleinden.

Joost moet lachen. Ik schijn alles net iets anders te laten zien dan hij gewend is te lezen bij zijn bezoekers. Waar het bij jou om gaat, vertelt Joost, is dat open zijn en hier en nu dingen beleven. Sommige mensen zijn hun hele leven bezig om dit te vinden en jij hebt het gewoon al. Nu en hier.

Omdat ik zo open ben en duidelijk prettig leesbaar ben voor Joost, kan de algemene reading snel afgerond worden.

Ik vraag Joost hoe ik moet omgaan met mijn angst voor de toekomst. Hoelang blijft het mogelijk om te blijven freelancen, waar ik zoveel plezier en geluk uit haal? Alsof ik liever in de zandbak blijf spelen omdat daar in het zand altijd wel iets te creëren of op te graven is. En alsof ik daarom dus niet graag op de schommel zit.

Joost lacht. Ik moet nogmaals mijn naam noemen. Ik wil dus weten hoelang de houdbaarheid van mijn freelance-vrijheid is: hoelang wordt het mij toegestaan om de dingen te doen zoals ik ze nu doe?

Het is een keer misgegaan, ziet Joost. En dat voelt een beetje als het zwaard van Damocles, vertelt hij. Nu, in mijn volwassen leven is het altijd goedgegaan, maar een overtuiging in mij zegt hem dat het ooit is misgegaan en dat het dus nog een keer fout kan lopen. Dat is niet in overeenstemming met hoe ik nu leef, merkt hij op. Wellicht dat het als kind een keer is misgegaan?

Het gaat om de verstandhouding tussen het kind en de koning en Joost probeert dat te verbeelden in woorden. Als het kind bang wordt dat het weer mis zal gaan en de koning gaat twijfelen, dan verliest de koning zijn kracht. Dat heb ik helemaal niet nodig, zegt hij.

Ik beken Joost dat hij allemaal waarheden vertelt. Ik weet precies waar hij het over heeft. Ik vraag hem of mijn openheid en de conflicten die dit kan veroorzaken bij mensen iets is waarover ik me zorgen moet maken.

Hij ziet dat de geslotenheid van anderen mij op een fundamentele plek raakt. Andermans geslotenheid doet mijzelf zelfs pijn. Het kind in mij zegt “ik kan daar  niet tegen!”. Het kind in mij gaat er zelfs van huilen: ‘Dit moet niet zo zijn! Dit moet niet zo zijn!’

Het kind ziet er uit als een jongetje van 3 of 4 jaar oud, schat Joost. Hij vertelt dat ik het jammerende kind even moet meenemen naar ‘nu’ zodat ik kan inzien dat het kind verleden tijd is en dat het kind oud zeer is. Die pijn die dat kind namelijk vroeger blijkbaar had is niet meer reëel nu.

De woorden van Joost leggen verbanden die ik wellicht allang wist, maar nooit zelf zo had durven leggen. Hij kon hier trouwens ook niets van weten, want we kennen elkaar absoluut niet. Maar dingen worden mij opeens volstrekt duidelijk. Hoe ik ben, waarom ik doe wat ik doe en hoe ik me daarbij wil voelen om gelukkig te zijn.

Na deze lezing van anderhalf uur biedt Joost aan om een healing te doen om mijn energievelden schoon te maken. Joost zwaait met zijn handen voor mij en plukt in de lucht. Aait de lucht om mij heen en duwt dingen in de lucht weg. Terwijl hij dat doet voel ik een vaag soort ‘hé, niet doen’ in mij zelf. Niet dat ik dat letterlijk dacht, maar ik merkte wel degelijk dat hij iets wegnam. Ik leek het ook niet erg te vinden.

Toen Joost tijdens de healing achter me ging staan kreeg ik dat gevoel weer. Iemand pakt iets van me af en op het moment dat ik wil zeggen ‘hé, blijf af’ bedenk ik me heel snel dat het toch waardeloos prul is en dat hij het toch wel mag weggooien. Je gaat je gang maar. Niet meer nodig. Dag gedoe.

Na afloop stond ik op het perron van Utrecht Centraal Station en besefte ik hoe ik met mezelf bezig was. Ik dacht niet aan anderen of dingen die ik met anderen doe. Het leek alsof er op een reset-knop gedrukt was.

Ik moest me echt goed concentreren op de persoon die ik voor de sessie was. Toen maalde in mijn hoofd een opdracht waaraan ik werkte, een etentje met een vriendin de vorige avond, mijn agenda voor de komende week… Maar nu was zelfs maar het proberen om daaraan te denken vrijwel onmogelijk. Het hoefde ook niet en daarom leek het niet te lukken.

Al het andere om mij heen kon me even gestolen worden. Eigenlijk best wel een fijn gevoel. Ik was even helemaal Ramon.

Ramon Stoppelenburg (1976) is freelance reisverhalen-schrijver, internetspecialist en marketing-producent. Hij reisde twee jaar lang de wereld over zonder een cent uit te geven en schreef hierover columns voor Sp!ts en de verhalenbundel Letmestayforaday (2004, Nijgh & Van Ditmar). De Sunday Times benoemde hem tot Internet Persoonlijkheid van het Jaar 2002. Daarna was hij ooit kroegbaas, radiopresentator bij BNN, reisgids, ontspanningsmasseur, internetredacteur, team building coach en marketingmedewerker. Hij doet alleen leuke dingen. In 2008 verzamelde hij mooie verhalen voor de literaire verhalenbundel Fasten Your Seat Belt. 

In de rubriek Schrijvers lezen beschrijven verschillende auteurs hoe zij een reading bij 24-10 hebben ervaren. Deel II: Charis.

De e-mail die ik kreeg had het subject “Een aanbod”. Ik krijg elke dag van alles aangeboden. Pillen die helpen tegen slaapproblemen en slappe piemels. E-mails met gokwebsites waar ik heel veel geld kan verdienen. Mailtjes met plaatjes van Rolex horloges waar ik dat geld vervolgens aan uit kan geven.

Toen mijn site nog een webcam had, en nog heel weinig mensen een weblog hadden, toen kreeg ik nog wel eens cadeautjes. Toen de webcam in de kast belandde, en hier alleen nog maar tekst kwam te staan kreeg ik geen cadeautjes meer. En nu zat in mijn e-mail box een aanbod. Een aanbod om een reading te ondergaan, en daar iets over te schrijven. Op mijn eigen manier.

Ik ben dol op dingen doen op mijn eigen manier.

Een reading dus. Van Joost Brummelkamp. Ik lees zijn site. Ik lees over energie. Waar ik genoeg van heb, maar bepaald niet snap hoe het allemaal werkt.

En ik vraag mij af of ik het wel wil, dat iemand in mijn energie loopt te husselen. Een paar biertjes husselen al hard genoeg, laat staan als iemand die er verstand van heeft mee aan de slag gaat.

Mijn nieuwsgierigheid wint, en een paar weken later loop ik door een woonwijk waar Joost woont. In zijn kamer staan twee stoelen. Kaarsen, thee en koekjes. De hoge snelheid waarmee in binnen kom rennen daalt snel tot nul. Ik zit.

Bij Ivo, collega slachtoffer, las ik dat ik niets hoef te doen. Toen ik dat las ben ik gestopt met lezen. Zitten en niks doen leek me voldoende gebruiksaanwijzing.
Ik zit en hoef dus niks te doen. Dat is fijn. Ik voel me al heel snel comfortabel. Joost vertelt me dat hij begint met een roos-reading. Ik ben dol op rozen, dus brand maar los. Af en toe vraagt Joost om mijn naam te zeggen. Dat is best raar, want ik zeg mijn eigen voor- en achternaam eigenlijk nooit.

Mijn eerste tien minuten bestaan uit verbazing en geloof in beginnergeluk. Na een tijdje slaat de verbazing om tot vertrouwen. Hij vertelt me alleen dingen die kloppen. Ik herken veel. Heel erg veel. Ik word nieuwsgierig. Ik wil meer horen. Meer!

Hij tast stukje voor stukje mijn persoonlijkheid af. Het voelt of hij systematisch te werk gaat. Mijn persoonlijkheid is een grote plas verf en gecontroleerd smeert hij de verf uit. Het valt me op dat hij soms een stukje mist. In mijn hoofd vormen zich vragen, die hij een paar minuten later beantwoordt. Zonder dat ik er om hoef te vragen. Hij vertelt me niks nieuws, maar bevestigt me dingen die ik voel en ervaar. Hij legt verbanden, en doet dat beter dan ik dat zelf kan.

Af en toe moet hij lachen, en als hij vertelt waarom vind ik het ook grappig. Hij is geruisloos mijn hoofd binnengeslopen, en omdat hij braaf is mag hij er nog even blijven. Zolang hij maar netjes verslag uitbrengt.

En omdat ik hier nu toch ben, en hij vraagt of ik nog iets wil weten ben ik wel benieuwd wat mijzelf voor mij in petto heeft. Een glazen bol heeft hij niet, helaas, maar wel inzichten, ideeën en kansen.

Als ik thuis kom is mijn hoofd netjes opgeruimd. Mijn huis is een puinhoop. Misschien kan Joost hier ook eens langskomen. Wedden dat hij alles op de goede plek zet?

Charis schrijft sinds 2000 op haar site Charis.nl over waar- en onwaarheden uit haar eigen leven.

Wonend in Den Haag, bijna 29, maar nog lang geen 30. Als ze niet schrijft dan doet ze dingen met websites als freelance webdesigner, of plezier maken met vrienden. Of chaos, in haar eigen hoofd, maar ook graag in het hoofd van anderen.

“Ik schrijf liever dan ik lees.
Ik ruik liever dan dat ik luister.”

In de rubriek Schrijvers lezen beschrijven verschillende auteurs hoe zij een reading bij 24-10 hebben ervaren. Deel I: Ivo Victoria.

Tijdens de sessie vraagt Joost Brummelkamp regelmatig naar mijn naam.

‘Ivo Victoria’, zeg ik.

‘Hallo, Ivo’, zegt Joost dan. Hij sluit de ogen en concentreert zich. Achter zijn gesloten oogleden zie ik zijn oogbollen bewegen alsof hij mij in gedachten scant. En waarschijnlijk is dat ook zo.

Ik heb geen idee wat ik mag verwachten. Ik heb nooit eerder mijn energie laten lezen, noch heb ik ooit mijn toekomst in handen van tarotkaarten gegeven, heb ik beslissingen genomen op basis van mijn horoscoop of ben ik ooit naar een show van Rasti Rostelli geweest. Et voilà, door alleen al die namen en praktijken te noemen doe ik Joost Brummelkamp een grote onrechtvaardigheid aan.

Joost voorspelt niks. Hij adviseert niks. Hij belooft niks. Hij vraagt niks. Hij vertelt alleen maar wat hij ziet.

Het begint met een roosreading. Joost ziet je als een roos. Die roos is je levensloop, zo je wil. Joost beschrijft haar vanaf de wortel tot aan de bloem, die symbool staat voor de fase van je leven waarin je je nu bevindt.

Ik had me voorgenomen de beschrijving van mijn roos hier op te schrijven. Maar het is echt razend moeilijk om te vertellen wat Joost vertelt zonder dat het overkomt als een twijfelachtige new age-bedoening in de beste Ad Visser-traditie. Ik heb het op verschillende mensen in mijn vriendenkring uitgeprobeerd en in de meest gunstige gevallen waren wazige blikken en beleefde pogingen het gespreksonderwerp te veranderen mijn deel.
Maar feit is dat Joost mij en mijn levensloop vrij accuraat omschrijft. Dat is soms best een beetje eng maar hij vertelt het smakelijk, geanimeerd – had ik al verteld dat hij een buitengewoon sympathieke verschijning is? – en barst geregeld in lachen uit; mijn energie heeft duidelijk gevoel voor humor.

De conclusie van dit eerste deel is dat mijn roos op ontploffen staat. Er gaat volgens Joost een enorme energie van me uit, een enorme wil om al mijn blaadjes in de wereld te blazen. Ik wil iets nieuws, ik wil iets heel erg veranderen en ik ben het ook echt aan het doen. En wat ik wil komt recht uit mijn hart, ik heb nog nooit iets zo hard gewild.

Dat is inderdaad zo.

Joost sluit de roosreading af door met de ogen gesloten met zijn wijsvinger rond te draaien in de lucht, alsof hij op een onzichtbare iPod door mijn ziel scrolt.

Dan besluit hij zich te richten op de chakra’s die van mijn handen naar mijn schouders lopen. Op mijn schouders, achter mijn hart zit een belemmering die Joost toewijst aan een vrouwelijk appèl op beschikbaarheid, een roep om zorg. Vanuit mijn moeder wellicht.
Aan de voorkant zit de drang tot creëren, die heel sterk is en beetje bij beetje de belemmering afbreekt. Sorry, mama.
Maar het is geen afbreken, als in vernietigen uit woede of verdriet. Ik maak mezelf klaar om naar dat appèl te kijken als een mogelijkheid en niet als een belemmering.
Ik ben op weg. Ik kom geregeld op open plekken, waar niets is en ik niets herken en dus ook niet weet hoe ik verder moet. Vroeger zou ik snel rechtsomkeer gemaakt hebben, maar nu ga ik door.

Allemaal waar. Allemaal dingen die ik al wist.

Maarrrrrrrr. Dat doet er niet toe. Het doet er niet toe of wat Joost zegt waar is en of je het al wist. Het is geen wedstrijd.

Het is één lange denkoefening over wie je bent en wie je wil zijn. En dat is goed. Dat weet Joost heel goed in je op te roepen want die denkoefening, die bereidheid in jezelf om daar (anders) over te gaan nadenken ontstaat wel degelijk omdat hij dingen zegt die je raken en die, simpelweg, waar zijn. En: er is nog altijd een verschil tussen iets horen wat je altijd al wist en iemand iets over jezelf horen zeggen op zo’n manier dat je wat je eigenlijk al wist ook gaat aanvaarden om er vervolgens mee aan de slag gaan.

Ha, Ivo Victoria, heel boeiend allemaal maar kan ik dan niet net zo goed naar een psycholoog of psychiater? Ja, dat kan. Maar dat soort gesprekken gaan uit van het gegeven dat er een probleem is. Joost raad ik je aan als je gewoon, uit interesse, naar jezelf wil kijken en daarbij als inspiratie beroep wil doen op het gezichtsstandpunt van een ander. Jamaar, Ivo Victoria, dat kan ik toch ook met mijn lief, zo’n gesprek voeren? Nou. Ik ken uw lief niet, en laat het mijne dit vooral niet lezen, maareh: neen. Dat kan niet. Of beter: ik hoop dat mijn lief niet in mij kan zien zoals Joost. Ik wil ze nog niet kwijt, namelijk. Zo, Ivo Victoria, dat is straf. Ja, dat is straf. Ik vond het straf.

En dus vergeef ik het Joost graag dat hij er op het eind nog snel een healing achteraan jast waarvan mijn tenen bijna door mijn schoenen heen krullen – het enige echte Jomanda-momentje van een verder mooie en zinvolle ervaring.

Ivo Victoria schrijft al geruime tijd een weblog, en als alles goed gaat verschijnt zijn debuutroman in de zomer van 2009 bij uitgeverij Ambo | Anthos.

Hij emigreerde in de zomer van 2002 vanuit Antwerpen naar Amsterdam alwaar hij tot op de dag van vandaag buitengewoon gelukkig samen leeft met Liefje en Lola. Hij is werkzaam in de wondere wereld der showbizz & rock ‘n roll.

Ivo is me voor.
Maar hier gaat het om:

Wat een reading is, leg ik zo goed als ik kan uit op deze site, en in steeds weer andere maar gelijkende woorden aan mensen die het me vragen. Het lastige daaraan is, dat een reading zeker ook een ervaring is, en ik niet ieders ervaring kan beschrijven.
Daarom komen er binnenkort beschrijvingen, recensies in zekere zin, van reading-ervaringen op deze site. Door mensen van wie ik verwacht dat ze hun ervaring kunnen beschrijven, schrijvers, vaak schrijver-webloggers, die vertellen hoe zij een reading beleefd hebben.

Vanmiddag, zoals Ivo schrijft, de eerste sessie, en er gaan er meer volgen. Binnenkort dus de eerste reading-recensie.