In de rubriek Schrijvers lezen beschrijven verschillende auteurs hoe zij een reading bij 24-10 hebben ervaren. Deel II: Charis.

De e-mail die ik kreeg had het subject “Een aanbod”. Ik krijg elke dag van alles aangeboden. Pillen die helpen tegen slaapproblemen en slappe piemels. E-mails met gokwebsites waar ik heel veel geld kan verdienen. Mailtjes met plaatjes van Rolex horloges waar ik dat geld vervolgens aan uit kan geven.

Toen mijn site nog een webcam had, en nog heel weinig mensen een weblog hadden, toen kreeg ik nog wel eens cadeautjes. Toen de webcam in de kast belandde, en hier alleen nog maar tekst kwam te staan kreeg ik geen cadeautjes meer. En nu zat in mijn e-mail box een aanbod. Een aanbod om een reading te ondergaan, en daar iets over te schrijven. Op mijn eigen manier.

Ik ben dol op dingen doen op mijn eigen manier.

Een reading dus. Van Joost Brummelkamp. Ik lees zijn site. Ik lees over energie. Waar ik genoeg van heb, maar bepaald niet snap hoe het allemaal werkt.

En ik vraag mij af of ik het wel wil, dat iemand in mijn energie loopt te husselen. Een paar biertjes husselen al hard genoeg, laat staan als iemand die er verstand van heeft mee aan de slag gaat.

Mijn nieuwsgierigheid wint, en een paar weken later loop ik door een woonwijk waar Joost woont. In zijn kamer staan twee stoelen. Kaarsen, thee en koekjes. De hoge snelheid waarmee in binnen kom rennen daalt snel tot nul. Ik zit.

Bij Ivo, collega slachtoffer, las ik dat ik niets hoef te doen. Toen ik dat las ben ik gestopt met lezen. Zitten en niks doen leek me voldoende gebruiksaanwijzing.
Ik zit en hoef dus niks te doen. Dat is fijn. Ik voel me al heel snel comfortabel. Joost vertelt me dat hij begint met een roos-reading. Ik ben dol op rozen, dus brand maar los. Af en toe vraagt Joost om mijn naam te zeggen. Dat is best raar, want ik zeg mijn eigen voor- en achternaam eigenlijk nooit.

Mijn eerste tien minuten bestaan uit verbazing en geloof in beginnergeluk. Na een tijdje slaat de verbazing om tot vertrouwen. Hij vertelt me alleen dingen die kloppen. Ik herken veel. Heel erg veel. Ik word nieuwsgierig. Ik wil meer horen. Meer!

Hij tast stukje voor stukje mijn persoonlijkheid af. Het voelt of hij systematisch te werk gaat. Mijn persoonlijkheid is een grote plas verf en gecontroleerd smeert hij de verf uit. Het valt me op dat hij soms een stukje mist. In mijn hoofd vormen zich vragen, die hij een paar minuten later beantwoordt. Zonder dat ik er om hoef te vragen. Hij vertelt me niks nieuws, maar bevestigt me dingen die ik voel en ervaar. Hij legt verbanden, en doet dat beter dan ik dat zelf kan.

Af en toe moet hij lachen, en als hij vertelt waarom vind ik het ook grappig. Hij is geruisloos mijn hoofd binnengeslopen, en omdat hij braaf is mag hij er nog even blijven. Zolang hij maar netjes verslag uitbrengt.

En omdat ik hier nu toch ben, en hij vraagt of ik nog iets wil weten ben ik wel benieuwd wat mijzelf voor mij in petto heeft. Een glazen bol heeft hij niet, helaas, maar wel inzichten, ideeën en kansen.

Als ik thuis kom is mijn hoofd netjes opgeruimd. Mijn huis is een puinhoop. Misschien kan Joost hier ook eens langskomen. Wedden dat hij alles op de goede plek zet?

Charis schrijft sinds 2000 op haar site Charis.nl over waar- en onwaarheden uit haar eigen leven.

Wonend in Den Haag, bijna 29, maar nog lang geen 30. Als ze niet schrijft dan doet ze dingen met websites als freelance webdesigner, of plezier maken met vrienden. Of chaos, in haar eigen hoofd, maar ook graag in het hoofd van anderen.

“Ik schrijf liever dan ik lees.
Ik ruik liever dan dat ik luister.”

Eerder beloofd, hier is-i dan. Elders FAQ, hier DTV: Dikwijls Terugkerende Vragen.
Aflevering 1.

“Het gaat goed, beter dan ooit. Geloof ik.
Dus voorlopig ga ik daar niet in rommelen met een reading, dat snap je,” chatte een bekende van mij laatst.

Daar kwam iets tevoorschijn wat ik vaker hoor: als je lekker in je energie zit, moet je vooral geen reading gaan doen. Kan de boel alleen maar verpesten, want dan blijkt er vast tòch iets niet goed te zijn.
Wat een apart fenomeen. Waarom zou je bang zijn dat er iets mis is, als je van jezelf weet dat er op dat moment niks mis is? En, een ander stukje van ditzelfde verhaal: Waarom zou je geen reading mogen of kunnen krijgen die je vertelt dat het erg lekker met je gaat?

Dan is er ook nog de tegengestelde beweging: “Ik wil denk ik best wel eens een reading, maar ik zit nu niet zo lekker in mijn energie, dus ik wacht even tot ik alles een beetje op een rij heb.”
Oók een bijzondere manier om ermee om te gaan: gauw het huis schoonmaken, want straks komt de werkster.

Kennelijk zijn veel mensen ervan overtuigd dat een reading vooral iets is om ellende aan het licht te brengen. Wat het beginpunt ook is, er zal wel rottigheid van komen.
Als je je lekker voelt, zul je wel de put in gepraat worden. Als je je down voelt, zul je dat wel flink om je oren krijgen en er nog weer dieper in zakken.

Nu is het regelmatig zo, dat bij een reading de obstakels benoemd worden die je verhinderen om je leven met plezier en in vitaliteit te leven. Maar dat is niet de uiteindelijke bedoeling ervan. Als die obstakels er niet zijn, zal ik ze niet voor je creëren - gesteld dat ik daartoe in staat zou zijn. Ze te benoemen heeft enkel als doel te laten zien waarmee je te dealen hebt - wat je niet ziet, kun je ook niet veranderen.

En natuurlijk kwam in die chat vervolgens de vraag: “maar wat heb je aan een reading als het al goed gaat? wat voegt het toe?”
Het simpelweg benoemen van hoe goed het gaat kan iets met je energie doen, dat wat je zelf al ervaart een steviger basis geven.
Of er ligt wel nog ergens een obstakel te sluimeren, dat je niet wilt zien omdat het zo lekker gaat. Misschien dat het belangrijkste obstakel dat er te lezen is, juist die overtuiging is, “dat er toch wel iets mis zal zijn, hoe lekker je je ook voelt”. Leuk om dat te bekijken, en het dan de deur te wijzen.

Volgende aflevering: Hoe doe je dat nou?
Een poging om uit te leggen hoe readen nou toch eigenlijk werkt.

In de rubriek Schrijvers lezen beschrijven verschillende auteurs hoe zij een reading bij 24-10 hebben ervaren. Deel I: Ivo Victoria.

Tijdens de sessie vraagt Joost Brummelkamp regelmatig naar mijn naam.

‘Ivo Victoria’, zeg ik.

‘Hallo, Ivo’, zegt Joost dan. Hij sluit de ogen en concentreert zich. Achter zijn gesloten oogleden zie ik zijn oogbollen bewegen alsof hij mij in gedachten scant. En waarschijnlijk is dat ook zo.

Ik heb geen idee wat ik mag verwachten. Ik heb nooit eerder mijn energie laten lezen, noch heb ik ooit mijn toekomst in handen van tarotkaarten gegeven, heb ik beslissingen genomen op basis van mijn horoscoop of ben ik ooit naar een show van Rasti Rostelli geweest. Et voilà, door alleen al die namen en praktijken te noemen doe ik Joost Brummelkamp een grote onrechtvaardigheid aan.

Joost voorspelt niks. Hij adviseert niks. Hij belooft niks. Hij vraagt niks. Hij vertelt alleen maar wat hij ziet.

Het begint met een roosreading. Joost ziet je als een roos. Die roos is je levensloop, zo je wil. Joost beschrijft haar vanaf de wortel tot aan de bloem, die symbool staat voor de fase van je leven waarin je je nu bevindt.

Ik had me voorgenomen de beschrijving van mijn roos hier op te schrijven. Maar het is echt razend moeilijk om te vertellen wat Joost vertelt zonder dat het overkomt als een twijfelachtige new age-bedoening in de beste Ad Visser-traditie. Ik heb het op verschillende mensen in mijn vriendenkring uitgeprobeerd en in de meest gunstige gevallen waren wazige blikken en beleefde pogingen het gespreksonderwerp te veranderen mijn deel.
Maar feit is dat Joost mij en mijn levensloop vrij accuraat omschrijft. Dat is soms best een beetje eng maar hij vertelt het smakelijk, geanimeerd – had ik al verteld dat hij een buitengewoon sympathieke verschijning is? – en barst geregeld in lachen uit; mijn energie heeft duidelijk gevoel voor humor.

De conclusie van dit eerste deel is dat mijn roos op ontploffen staat. Er gaat volgens Joost een enorme energie van me uit, een enorme wil om al mijn blaadjes in de wereld te blazen. Ik wil iets nieuws, ik wil iets heel erg veranderen en ik ben het ook echt aan het doen. En wat ik wil komt recht uit mijn hart, ik heb nog nooit iets zo hard gewild.

Dat is inderdaad zo.

Joost sluit de roosreading af door met de ogen gesloten met zijn wijsvinger rond te draaien in de lucht, alsof hij op een onzichtbare iPod door mijn ziel scrolt.

Dan besluit hij zich te richten op de chakra’s die van mijn handen naar mijn schouders lopen. Op mijn schouders, achter mijn hart zit een belemmering die Joost toewijst aan een vrouwelijk appèl op beschikbaarheid, een roep om zorg. Vanuit mijn moeder wellicht.
Aan de voorkant zit de drang tot creëren, die heel sterk is en beetje bij beetje de belemmering afbreekt. Sorry, mama.
Maar het is geen afbreken, als in vernietigen uit woede of verdriet. Ik maak mezelf klaar om naar dat appèl te kijken als een mogelijkheid en niet als een belemmering.
Ik ben op weg. Ik kom geregeld op open plekken, waar niets is en ik niets herken en dus ook niet weet hoe ik verder moet. Vroeger zou ik snel rechtsomkeer gemaakt hebben, maar nu ga ik door.

Allemaal waar. Allemaal dingen die ik al wist.

Maarrrrrrrr. Dat doet er niet toe. Het doet er niet toe of wat Joost zegt waar is en of je het al wist. Het is geen wedstrijd.

Het is één lange denkoefening over wie je bent en wie je wil zijn. En dat is goed. Dat weet Joost heel goed in je op te roepen want die denkoefening, die bereidheid in jezelf om daar (anders) over te gaan nadenken ontstaat wel degelijk omdat hij dingen zegt die je raken en die, simpelweg, waar zijn. En: er is nog altijd een verschil tussen iets horen wat je altijd al wist en iemand iets over jezelf horen zeggen op zo’n manier dat je wat je eigenlijk al wist ook gaat aanvaarden om er vervolgens mee aan de slag gaan.

Ha, Ivo Victoria, heel boeiend allemaal maar kan ik dan niet net zo goed naar een psycholoog of psychiater? Ja, dat kan. Maar dat soort gesprekken gaan uit van het gegeven dat er een probleem is. Joost raad ik je aan als je gewoon, uit interesse, naar jezelf wil kijken en daarbij als inspiratie beroep wil doen op het gezichtsstandpunt van een ander. Jamaar, Ivo Victoria, dat kan ik toch ook met mijn lief, zo’n gesprek voeren? Nou. Ik ken uw lief niet, en laat het mijne dit vooral niet lezen, maareh: neen. Dat kan niet. Of beter: ik hoop dat mijn lief niet in mij kan zien zoals Joost. Ik wil ze nog niet kwijt, namelijk. Zo, Ivo Victoria, dat is straf. Ja, dat is straf. Ik vond het straf.

En dus vergeef ik het Joost graag dat hij er op het eind nog snel een healing achteraan jast waarvan mijn tenen bijna door mijn schoenen heen krullen – het enige echte Jomanda-momentje van een verder mooie en zinvolle ervaring.

Ivo Victoria schrijft al geruime tijd een weblog, en als alles goed gaat verschijnt zijn debuutroman in de zomer van 2009 bij uitgeverij Ambo | Anthos.

Hij emigreerde in de zomer van 2002 vanuit Antwerpen naar Amsterdam alwaar hij tot op de dag van vandaag buitengewoon gelukkig samen leeft met Liefje en Lola. Hij is werkzaam in de wondere wereld der showbizz & rock ‘n roll.