Schrijvers lezen, deel II - Charis
In de rubriek Schrijvers lezen beschrijven verschillende auteurs hoe zij een reading bij 24-10 hebben ervaren. Deel II: Charis.
De e-mail die ik kreeg had het subject “Een aanbod”. Ik krijg elke dag van alles aangeboden. Pillen die helpen tegen slaapproblemen en slappe piemels. E-mails met gokwebsites waar ik heel veel geld kan verdienen. Mailtjes met plaatjes van Rolex horloges waar ik dat geld vervolgens aan uit kan geven.
Toen mijn site nog een webcam had, en nog heel weinig mensen een weblog hadden, toen kreeg ik nog wel eens cadeautjes. Toen de webcam in de kast belandde, en hier alleen nog maar tekst kwam te staan kreeg ik geen cadeautjes meer. En nu zat in mijn e-mail box een aanbod. Een aanbod om een reading te ondergaan, en daar iets over te schrijven. Op mijn eigen manier.
Ik ben dol op dingen doen op mijn eigen manier.
Een reading dus. Van Joost Brummelkamp. Ik lees zijn site. Ik lees over energie. Waar ik genoeg van heb, maar bepaald niet snap hoe het allemaal werkt.
En ik vraag mij af of ik het wel wil, dat iemand in mijn energie loopt te husselen. Een paar biertjes husselen al hard genoeg, laat staan als iemand die er verstand van heeft mee aan de slag gaat.
Mijn nieuwsgierigheid wint, en een paar weken later loop ik door een woonwijk waar Joost woont. In zijn kamer staan twee stoelen. Kaarsen, thee en koekjes. De hoge snelheid waarmee in binnen kom rennen daalt snel tot nul. Ik zit.
Bij Ivo, collega slachtoffer, las ik dat ik niets hoef te doen. Toen ik dat las ben ik gestopt met lezen. Zitten en niks doen leek me voldoende gebruiksaanwijzing.
Ik zit en hoef dus niks te doen. Dat is fijn. Ik voel me al heel snel comfortabel. Joost vertelt me dat hij begint met een roos-reading. Ik ben dol op rozen, dus brand maar los. Af en toe vraagt Joost om mijn naam te zeggen. Dat is best raar, want ik zeg mijn eigen voor- en achternaam eigenlijk nooit.
Mijn eerste tien minuten bestaan uit verbazing en geloof in beginnergeluk. Na een tijdje slaat de verbazing om tot vertrouwen. Hij vertelt me alleen dingen die kloppen. Ik herken veel. Heel erg veel. Ik word nieuwsgierig. Ik wil meer horen. Meer!
Hij tast stukje voor stukje mijn persoonlijkheid af. Het voelt of hij systematisch te werk gaat. Mijn persoonlijkheid is een grote plas verf en gecontroleerd smeert hij de verf uit. Het valt me op dat hij soms een stukje mist. In mijn hoofd vormen zich vragen, die hij een paar minuten later beantwoordt. Zonder dat ik er om hoef te vragen. Hij vertelt me niks nieuws, maar bevestigt me dingen die ik voel en ervaar. Hij legt verbanden, en doet dat beter dan ik dat zelf kan.
Af en toe moet hij lachen, en als hij vertelt waarom vind ik het ook grappig. Hij is geruisloos mijn hoofd binnengeslopen, en omdat hij braaf is mag hij er nog even blijven. Zolang hij maar netjes verslag uitbrengt.
En omdat ik hier nu toch ben, en hij vraagt of ik nog iets wil weten ben ik wel benieuwd wat mijzelf voor mij in petto heeft. Een glazen bol heeft hij niet, helaas, maar wel inzichten, ideeën en kansen.
Als ik thuis kom is mijn hoofd netjes opgeruimd. Mijn huis is een puinhoop. Misschien kan Joost hier ook eens langskomen. Wedden dat hij alles op de goede plek zet?
Charis schrijft sinds 2000 op haar site Charis.nl over waar- en onwaarheden uit haar eigen leven.
Wonend in Den Haag, bijna 29, maar nog lang geen 30. Als ze niet schrijft dan doet ze dingen met websites als freelance webdesigner, of plezier maken met vrienden. Of chaos, in haar eigen hoofd, maar ook graag in het hoofd van anderen.
“Ik schrijf liever dan ik lees.
Ik ruik liever dan dat ik luister.”
