Schrijvers lezen, deel IX - Charlotte Snel
Auteurs beschrijven hoe zij een reading bij 24-10 hebben ervaren. Deel IX: Charlotte Snel.
Ik, Joost en het spook
We kunnen er natuurlijk honderdduizend namen voor verzinnen, maar Joost is gewoon een helderziende. En ik ben dol op helderzienden. Soms wou ik dat ik zelf helderziende was en vaak denk ik dat ik het ook wel een beetje ben. Ik doe er alleen niks mee, omdat ik nou eenmaal al voor een ander vak gekozen heb. Maar als ik zou vertellen wat ik bijvoorbeeld allemaal droom en hoe dat later uitkomt! Verbluffend, al zeg ik het zelf.
Ik ging dus naar een helderziende: Joost. Joost checkt de energie die iedereen om zich heen heeft hangen en kan daarmee zeggen wie en wat je bent. Ik ging samen met Merel, want die was ook gevraagd en bovendien: gezellig. En ook: minder eng. Want eng is het natuurlijk wel, zo’n vreemde man die in je energiebanen gaat zitten peuren en misschien wel allemaal dingen oppikt die strikt geheim zijn.
In het stuk van Charis had ik bijvoorbeeld gelezen dat Joost een kijkje in haar hoofd had genomen. Daarvan was ik al behoorlijk geschrokken. Kan die Joost dan mijn gedachten lezen? En wat als ik per ongeluk aan seks denk? Niet dat ik dat normaalgesproken altijd doe als ik tegenover een wildvreemde zit, maar denken aan seks is net zoiets als denken aan een roze olifant: als het niet mag is het onmogelijk om het niet te doen.
‘Kun jij in mijn hoofd kijken?’ vroeg ik streng aan Joost. ‘Neeeee,’ zei Joost geruststellend. ‘Alles wat jij denkt is van jou en dat blijft het ook als je het niet wilt delen.’ Daar was ik blij om, al had ik bij de hele eigendomskwestie van mijn gedachten nog niet eens echt stilgestaan. In elk geval kon ik naar hartenlust aan seks denken en toen ik dat eenmaal wist, hoefde het al niet meer.
Ik moest mijn naam zeggen. Keer op keer. Een paar van mijn voorgangers vonden het raar om hun eigen naam telkens te moeten zeggen, maar ik helemaal niet. Ik zeg mijn eigen naam in het dagelijks leven ook heel vaak, bijvoorbeeld altijd als ik de telefoon opneem. Zo voelde het ook een beetje. Af en toe raakte Joost het contact kwijt en dan belde hij me op. Niet echt, maar via de energetische communicatie waar hij een expert in is. En dan zei ik mijn naam.
‘Jouw wortels zijn heel licht en vrolijk,’ zei Joost. ‘Ze dansen alle kanten op. In de basis sta je heel vrolijk en optimistisch in het leven.’ ‘Nou, dat klopt als een bus,’ zei ik tevreden. Want ik kan namelijk best heel vrolijk zijn. Maar ook heel chagrijnig en vervelend en naar voor mijn omgeving. Mijn dark side leek Joost echter volkomen te ontgaan en dat vond ik prima.
‘Maar er is iets anders,’ zei Joost. Hij trok een treurig gezicht. Je hebt ook een… laten we het maar felle kant noemen.’ ‘Ja, laten we dat maar doen,’ zei ik. Joost in de maling nemen bleek toch minder eenvoudig dan het leek. ‘Je hebt al snel het gevoel dat je door anderen beperkt wordt,’ zei Joost. ‘Fascinerend,’ zei ik terwijl ik mijn gedachten snel weg probeerde te moffelen. Ik kreeg het vermoeden dat hij toch stiekem in mijn hoofd zat te loeren. Maar toen werd hij ergens door afgeleid. ‘Wacht even,’ zei Joost. ‘Er zit iemand doorheen te praten.’
Wát?! dacht ik fel. Er zit iemand door mijn reading heen te praten?! Wie doet zoiets? Zat Merel soms haar energie door het plafond heen te zenden? Werd het kamertje doorkruist door meer energiebanen dan die van mij en Joost? Oh ja. Mijn oma, natuurlijk. Die had er bij leven al een handje van alle aandacht naar zich toe te trekken. ‘Begint haar naam met een R?’ vroeg ik, Char indachtig. Maar Joost ging er niet op in.
Hij ging weer verder met het lezen van mijn energie en liet zich niet van zijn stuk brengen door de onzichtbare lieden die blijkbaar door de kamer zweefden en hun commentaar gaven. Ik liet mijn argwaan varen en toen werd het eigenlijk steeds leuker.
In de eerste plaats omdat alles wat hij over me vertelde waar was. Het is misschien een beetje onzinnig om naar een helderziende te gaan om alleen maar dingen te horen die je al weet, maar frappant was het wel. En ten tweede natuurlijk vanwege die onzichtbare lieden. Ik fantaseer graag over spoken en nu zat er gewoon eentje in de kamer, bij mij en de zachtjes doormurmelende Joost.
Echt interessant werd het toen hij me iets vertelde wat ik nog níet wist. Iets over mezelf en het aanwezige spook waar ik nog vaak aan moet denken. Soms moet ik er een beetje om lachen en soms geloof ik hartstochtelijk dat het waar is. Het zou heel veel verklaren, van de sombere buien die soms heb tot de onbegrijpelijke beslissingen die ik soms neem. Maar het is wel heel gek. Te gek om waar te zijn, eigenlijk.
Dat is het prettige aan Joost. Die vindt niets te gek om waar te zijn. Het lijkt hem niet veel uit te maken of je hem en dat wat hij doet serieus neemt of niet. Hij heeft geen glazen bol of iets dergelijks. Hij gaat gewoon zitten, absorbeert je energie en als je naar huis gaat, heb je het gevoel dat alles klopt. Helaas ebt dat gevoel na een tijdje wel weer weg. Maar dan heb je altijd de cd nog. Of je gaat gewoon nog een keer naar Joost.
Charlotte Snel is tekstschrijver, vroeger in dienst van een bureau, nu zelfstandig, en schrijft sinds februari 2002 op haar weblog Charlotte’s web, vroeger dagelijks, nu als het zo uitkomt.
